Johann Sebastian Bach

 

Cellosuites (compleet)
Lipkind, Gavriel
AMG Lipkind Poductions GLP 0016132 (3 SACD)

Dat een muziekstuk onder invloed van de tijdgeest telkens een andere gedaante lijkt aan te nemen is door de jaren heen wel duidelijk geworden. Maar waar in sommige gevallen al het moois er zo langzamerhand wel vanaf lijkt te zijn gespeeld, geldt voor J.S. Bachs Cellosuites eerder het tegendeel. Gehuld in een nevel van musicologische raadselachtigheid vormen ze een onuitputtelijke bron van inspiratie voor bijna elke cellist, ongeacht school of achtergrond. Want deed Anner Bijlsma ettelijke jaren naderhand zijn opname gewoon nog eens over, Sigiswald Kuijken heeft door de suites op een ‘viola da spalla’ uit te voeren een heel nieuw veld aangeboord. Maar betekent dit ook het voortijdig einde van een droom van een ongetwijfeld groot aantal topcellisten in de dop? Nee, want als je iets nieuws hebt te vertellen zijn er altijd genteresseerden te vinden. Dat gaat ook op voor Gavriel Lipkind. Want wie kiest in de allemandes en sarabandes zo’n bedachtzaam tempo? En wat is er mis met een tussensprintje op een moment dat niemand het verwacht? Rest nog het aanbrengen van versieringen en variaties in de herhalingen, geheel in de geest van de barokke uitvoeringspraktijk, maar bij Lipkind net even anders.

---

{ English Translation: }

It has become apparent over the years that a piece of music seems to constantly transform under the influence of changing sensibilities. But while some compositions seem to have completely played out, in the case of J.S. Bach’s Suites for Solo Cello one could well claim the opposite. Wrapped in a shroud of musicological mystery, the Suites form an inexhaustible source of inspiration for nearly every cellist, whatever his or her school or background. Where Anner Bijlsma simply recorded a new interpretation may years after his first, Sigiswald Kuijken opened up a whole new vista, by performing the suites on a ‘viola da spalla’. But does this mean the end of a dream for the undoubtedly large number of future world-class cellists? No; because anyone who has something new to say will always find an audience to match. And this also applies to Gavriel Lipkind. Because who else would opt for such a deliberate tempo in performing the allemandes and sarabandes? And what’s wrong with a taking a little sprint when nobody’s expecting it? All that’s left is some finishing touches in the shape of flourishes and variations in the repeats – entirely in the spirit of Baroque practice, but, as always with Lipkind, slightly different.

 

Andrew van Parijs, Klassieke Zaken